ΛΟΓΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
ΛΟΓΟΣ
ΤΟΥ ΑΓΙΩΤΑΤΟΥ †ΣΕΡΑΦΙΜΟΥ (ΜΟΤΟΒΙΛΟΦ),
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ
ΚΑΙ ΠΑΝΡΩΣΙΑΣ,
ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ,
ΠΡΟΕΔΡΟΥ
ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΑΓΙΩΤΑΤΟΥ ΣΥΝΑΞΙΣΜΟΥ
ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑΞΥ
ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
«Ωστε να είναι όλοι ένα, όπως Εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος μ’ Εμένα κι εγώ μ’ Εσένα.
Να είναι κι αυτοί ενωμένοι μ’ Εμάς, κι έτσι ο κόσμος να πιστέψει ότι μ’ έστειλες Εσύ».
(Ιωάν. 17:21)
«Η Εκκλησία δεν είναι τοίχοι και στέγη,
αλλά πίστη και ζωή».
(ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσοστομος)
Αγαπημένοι μου !
Σήμερα, σε αυτή τη φωτεινή και ευλογημένη ημέρα της γιορτής των Αγίων Μυροφόρων, όταν ολόκληρος ο κόσμος ακόμα σείεται από εκείνη την ανείπωτη χαρά που γέμισε τις καρδιές των γυναικών, οι οποίες πρώτες είχαν την τιμή να δουν τον Αναστημένο Σωτήρα, στέκομαι και πάλι πάνω στην ευλογημένη ελληνική γη. Εδώ, σε αυτό το ιερό μοναστήρι, που έγινε για μένα όχι απλώς δεύτερο σπίτι, αλλά αληθινό καταφύγιο της ψυχής, όπου κάθε πέτρα, κάθε τρούλος, κάθε ανάσα των μοναχών και κάθε χτύπος της καρδιάς των ενοριτών φέρει τη σφραγίδα της μεγάλης αγάπης, της σοφίας και της ταπεινότητας ενώπιον του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Εδώ, σε αυτή την ευλογημένη γωνιά, κάθε χρόνο, εδώ και πολλά χρόνια, βυθίζομαι στον ωκεανό της ζωντανής πίστης. Η φλόγα της ειλικρινής προσευχής, που υψώνεται προς τον Θρόνο του Υψίστου, καίει εδώ τόσο έντονα, που μοιάζει σαν ο ίδιος ο Ουρανός να σκύβει προς τη γη. Βυθίζομαι στην απερίγραπτη αγνότητα δεκάδων χιλιάδων ψυχών, που με ενιαία ορμή δοξάζουν τον Αναστημένο Χριστό, και η καρδιά μου γεμίζει ευγνωμοσύνη για το μεγάλο δώρο της αδελφικής αγάπης, της αμοιβαίας κατανόησης και της υποστήριξης. Δεν είναι απλώς ανθρώπινη φιλία — είναι εκείνη η θεία αγάπη, για την οποία μιλούσε
ο απόστολος: «Η αγάπη δεν παύει ποτέ» (1 Κορ. 13:8). Αυτή, όπως το μύρο που χύθηκε στα πόδια του Σωτήρα, ευωδιάζει και θεραπεύει, ενώνοντάς μας σε ένα Σώμα του Χριστού.
Η κοινή μας πορεία ξεκίνησε πριν από δεκαπέντε χρόνια, όταν ο Μακαριώτατος Μητροπολίτης Άγγελος (Αναστασίου ), ο γνήσιος αδελφός μου εν Χριστώ, ο καλός φίλος, ο συμπροσευχόμενος, επισκέφθηκε το ιερό μας στη Ρωσία, και οι καρδιές μας, καθοδηγούμενες από το Άγιο Πνεύμα, αναγνώρισαν η μία την άλλη. Οι δυο μας αισθανθήκαμε τον ίδιο τον Κύριο να μας λέει: «Δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος» (Γεν. 2:18). Μοναχικά , ο δρόμος της γνησιας υπηρεσίας προς τον Χριστό γινόταν αβάσταχτα βαρύς. Αλλά μαζί, χέρι-χέρι, πλάτη-πλάτη με τους αδελφούς και τις αδελφές μας, βγήκαμε στον δρόμο, στρωμένο με αγκάθια, αλλά φωτισμένο από το φως της Ανάστασης. Και τότε μεταφέραμε στους λαούς όχι ανθρώπινα λόγια, αλλά λόγια αιώνιας ζωής — λόγια αληθινής πίστης, που διαφωτίζουν το νου, ενδυναμώνουν το πνεύμα, διασαφηνίζουν την αλήθεια και καθοδηγούν στον δρόμο της σωτηρίας. Δεν προσφέραμε στους ανθρώπους γήινα αγαθά, αλλά το φως του Χριστού και την αγάπη, η οποία «υπομένει, είναι ευσπλαχνική, δεν ζητά το δικό της» (1 Κορ. 13:4).
Η κοινή μας απόφαση επισφραγίστηκε με την υπογραφή του Τόμου περί πλήρους και αδιαίρετης κοινωνίας των Γνήσιων Ορθόδοξων Εκκλησιών της Ρωσίας και της Ελλάδας, ο οποίος αποτέλεσε την πρώτη πράξη αυτού του είδους σε ολόκληρη την εκατονταετή ιστορία της Γνησιας Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο Κύριος δεν μας εγκατέλειψε. Όταν το 2021 κάλεσε κοντά Του τον αγαπημένο μας αδελφό και φίλο, τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Άγγελο, οι προσευχές και η μεσιτεία του, σαν αόρατο μανδύα, μας κάλυψαν. Η ένωσή μας όχι μόνο δεν εξασθένησε — αντίθετα, άνθισε, σαν αμπέλι φυτεμένο σε καλή γη και ποτισμένο με τη χάρη του Θεού. Σήμερα, η Ιερά Σύναξη των Γνήσιων Ορθόδοξων Εκκλησιών δεν αποτελείται πλέον από δύο λαούς, αλλά από μια μεγάλη οικογένεια, στην οποία έχουν ενταχθεί γιοι και κόρες πολλών χωρών και γλωσσών: Ρωσία και Ελλάδα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Βρετανικές Νήσοι, η Βουκοβίνα, η Βουλγαρία, η Σερβία, το Μαυροβούνιο , η Κροατία, η Λατινική Αμερική… Και αυτοί είναι μόνο όσοι μπορώ να απαριθμήσω σήμερα. Πόσες ακόμη ψυχές, διψασμένες για την αλήθεια, προσκολλήθηκαν σε εμάς! Πόσες καρδιές, πληγωμένες από το ψέμα αυτού του κόσμου, βρήκαν εδώ γαλήνη και ελπίδα!
Ξεκινήσαμε σε μια δύσκολη εποχή. Ο κόσμος φώναζε για την «ελευθερία της συνείδησης», αλλά πίσω από τα παρασκήνια αυτής της ελευθερίας κρυβόταν μια αόρατη πίεση — η πίεση εκείνων που υποστηρίζουν τις επίσημες, «κρατικές» εκκλησιαστικές δομές. Εμείς, όμως, επιλέξαμε έναν διαφορετικό δρόμο: να είμαστε έξω από τα κράτη, έξω από τα πολιτικά τους παιχνίδια, έξω από τις γήινες φιλοδοξίες. Επιδιώξαμε μόνο αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε η Εκκλησία του Χριστού — τη σωτηρία των ψυχών. Δεν ζητούσαμε ελεημοσύνη από τους ισχυρούς αυτού του κόσμου, δεν αναζητούσαμε γήινα αγαθά και γι’ αυτό ήταν αδύνατο να μας εξαγοράσουν, να μας συντρίψουν ή να μας αναγκάσουν να σιωπήσουμε. «Είναι δύσκολο να κυβερνήσεις εκείνους που δεν ενδιαφέρονται για τα γήινα θησαυρά. Είναι αδύνατο να καταπιέσεις εκείνους που έχουν στρέψει το βλέμμα τους προς τη Βασιλεία του Ουρανού », — έτσι λέγαμε τότε και το επαναλαμβάνουμε σήμερα.
Η παγκόσμια και τρομερή πανδημία του 2019-2021, που στέρησε τη ζωή πολλών αδελφών μας, περιόρισε την στενή επικοινωνία μας, αλλά δεν κατάφερε να μειώσει την καρποφορία της. Συνεχίσαμε να επικοινωνούμε διαδικτυακά, μέσω τηλεφώνου και διαδικτύου, καθώς και με συχνές βιντεοδιασκέψεις. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, οι λειτουργίες στους ναούς μας δεν σταμάτησαν ούτε για μια στιγμή, ενώ οι ναοί των επίσημων εκκλησιών παρέμεναν άδεια ακόμη και τη νύχτα του Πάσχα. Παραμείναμε πάντα πιστοί στον Θεό και καταφέραμε να αντέξουμε σε αυτή την τρομακτική περίοδο. Να αντέξουμε, παρά τα όλα όσα γίνονταν . Να αντέξουμε, χάρη στην ειλικρινή προσευχητική υποστήριξη όλων των εκκλησιών, που έγιναν η κοινή μας οικογένεια, την οποία αισθανόμουν και συνεχίζω να αισθάνομαι με κάθε ίνα της ψυχής μου, όταν στέκομαι μπροστά στο Θρόνο και, όπως όλοι σας, υψώνω, με καρδιά γεμάτη πόνο, προσευχή για όλους και για τα πάντα, για την ειρήνη σε όλο τον κόσμο, για την ευημερία των Αγίων εκκλησιών του Θεού και για την ένωση όλων. Και όταν λέω: «Ο Χριστός ανάμεσά μας» στους συλλειτουργούς στο ιερό, αγκαλιάζοντας νοερά όλους εκείνους που, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, έγιναν το νόημα της ζωής μου.
Μια ακόμη δοκιμασία για όλους μας αποτέλεσαν οι πόλεμοι και οι αναταραχές της τελευταίας δεκαετίας, που έπληξαν ολόκληρο τον πλανήτη.
Δεν καταλαβαίνω, και μάλλον ποτέ δεν θα καταλάβω, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσουν μια απλή και προφανή αλήθεια: πόσο εύθραυστος είναι ο κόσμος μας. Και πόσο μικρός. Αντί να αγαπούν και να δημιουργούν, μισούν και καταστρέφουν. Αντί να χαίρονται τη ζωή, χειροκροτούν τον θάνατο. Αντί να προσεύχονται στον Θεό, λατρεύουν τον Μαμμόνα. Και αντί να ακολουθούν την έκκληση της συνείδησης, καταστρέφουν ναούς.
Η αντιπαράθεση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, που έφτασε σε οξεία φάση το 2022, δεν είναι απλώς μια σύγκρουση μεταξύ δύο κρατών, όποιες και αν είναι οι αιτίες που την προκάλεσαν. Είναι η αντιπαράθεση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μεταξύ του προπύργου της Ορθοδοξίας και της απροκάλυπτης σκοταδιστικής νοοτροπίας.
Από τη μία πλευρά, πρόκειται για καλοσύνη και απόλυτη συγχώρεση, ενώ από την άλλη για απροκάλυπτο κυνισμό και σκληρότητα. Πρόκειται για το φως της αλήθειας και τη θριαμβευτική επικράτηση του σκότους. Πρόκειται για την υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών και της παγκόσμιας ηθικής στα οποία η Ρωσία πάντα διακρινόταν και για την απροκάλυπτη καταπάτηση των πάντων όπως εκφράζονται με σαφήνεια στην εθνικιστική ιδεολογία της Ουκρανίας.Με πικραίνει να βλέπω πώς οι άγριες ρίζες του σύγχρονου ναζισμού ριζώνουν όχι μόνο στην ψυχή ενός λαού που κάποτε ήταν αδελφικός αλλά και σε διάφορες γωνιές του πολυπαθή κόσμου μας παρασύροντας τις αδύναμες ψυχές και οδηγώντας ολόκληρους λαούς στον δρόμο προς την κόλαση.
Κάποια στιγμή, ελπίζω ειλικρινά, όλα αυτά θα τελειώσουν και ξυπνώντας από τη μέθη, πολλοί θα κοιτάξουν με τρόμο το έργο των χεριών τους και θα αναφωνήσουν με απόγνωση: «Κύριε! Τι έχουμε κάνει;». Αλλά θα μείνει χρόνος για μετάνοια; Δεν ξέρω. Δεν είμαι σίγουρος. Και το καθήκον μας – δικό μου και δικό σας – είναι να προστατεύσουμε τις ψυχές εκείνων που μας εμπιστεύτηκαν, τα παιδιά μας της Γνησιας Ορθόδοξης Εκκλησίας από μια τέτοια φρίκη. Πρέπει να συνεχίσουμε να τηρούμε αυστηρά τις Εντολές του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να ακολουθούμε πιστά τον δρόμο Του και να σώζουμε τις ψυχές εκείνων που περιπλανιούνται στο σκοτάδι. Πρέπει να γίνουμε ταυτόχρονα φως της ψυχής και φως του νου, οχυρό της πίστης και προπύργιο της ελπίδας. Πρέπει γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος.
Προς το παρόν είμαστε αναγκασμένοι να παρακολουθούμε με λύπη την πανταχού παρούσα παρακμή της πνευματικότητας και να γινόμαστε μάρτυρες της τρέλας και των αταξιών.
Θα αναφέρω μόνο μερικά παραδείγματα που με εντυπωσίασαν τον τελευταίο καιρό.
Η αρχαία γη της Αρμενίας. Μια χώρα που δέχτηκε τον Χριστό από τα πρώτα χρόνια της ιστορίας. Μια γη όπου η πνευματική εξουσία της Πρωτοθρόνου Ετσμιατζίν φαινόταν αδιασάλευτη και ακριβώς εκείνο το κράτος προβαίνει σε καταστολές εναντίον του Καθολικού όλων των Αρμενίων, προβαίνει σε συλλήψεις μεταξύ του κλήρου και των οπαδών της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, φυλακίζει επισκόπους μόνο και μόνο επειδή υποστηρίζουν και προστατεύουν τον Προκαθήμενό τους.
Η Ουκρανία, που διαλύεται από αντιφάσεις. Μια χώρα όπου η Ορθοδοξία έχει μετατραπεί σε φάρσα και όπου το κράτος εκπροσωπούμενο από μια συμμορία εγκληματιών αποφασίζει με διαταγές ποια Εκκλησία θα υπάρχει και ποια θα εξαφανιστεί.Οπου οι αξιωματούχοι δεν διστάζουν να υπαγορεύουν στους ιεράρχες και τους ιερείς πώς ακριβώς πρέπει να λατρεύουν τον Θεό και ποιον πρέπει να μνημονεύουν στις προσευχές τους. Μια χώρα στην οποία χύνεται το αθώο αίμα των πιστών κατά τη διάρκεια των επιδρομών σε ναούς. Μια χώρα όπου οι ανεπιθύμητοι υπηρέτες του Θεού στέλνονται με τη βία στο μέτωπο και αναγκάζονται να πάρουν τα όπλα στα χέρια τους, ενώ όσοι διαφωνούν φυλακίζονται κατηγορούμενοι για προδοσία. Πάνω από όλα αυτά απλώνεται η σκιά της Κωνσταντινούπολης, που ευλογεί την ανομία και καταπατά τα θεμέλια.
Οι χώρες της Βαλτικής, όπου οι μοναχές εκδιώκονται από τα μοναστήρια κατ’ εντολή των τοπικών ηγεμόνων. Η Μολδαβία στο έδαφος της οποίας το Ρουμανικό Πατριαρχείο βρίσκεται σε σύγκρουση με τον πατριάρχη της Μόσχας . Η Αφρική η παραδοσιακή γη της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας στην οποία παρά τους ισχύοντες κανόνες και κανονισμούς η Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας ιδρύει το δικό της εξαρχάτο.
Με φόντο όλα αυτά τα αδιάκοπα σκάνδαλα που προκαλούν μεγάλο θόρυβο και αφορούν υψηλόβαθμους επισκόπους της παγκόσμιας Ορθοδοξίας.
Πάρα μόνο η Γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία ως νησίδα ηρεμίας και χάριτος υψώνεται πάνω από όλη αυτή τη βρωμιά και την κοσμική φασαρία συνεχίζοντας να ασχολείται με αυτό που πρέπει να ασχολείται μια γνήσια Εκκλησία,με την σωτηρία των ψυχών του ανθρώπινου γένους. Εμείς παραμένουμε αληθινά οι μοναδικοί φύλακες των αρχαίων χριστιανικών παραδόσεων και ίσως ακριβώς εμείς είμαστε εκείνοι που δικαίως αποκαλούνται το αλάτι της γης και η συνείδηση της ανθρωπότητας.
Τώρα ο πόλεμος έχει ξεσπάσει και στη Μέση Ανατολή. Οι αχαλίνωτες φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ στην προσπάθειά τους να κυριαρχήσουν στα πετρελαϊκά κοιτάσματα του Ιράν έρχοντας σε σύγκρουση με τον φανατισμό του ισλαμικού κόσμου οδήγησαν σε τεράστιες απώλειες και καταστροφές. Ως αποτέλεσμα απειλείται το μεγάλο χριστιανικό ιερό.Ο Ναός του Παναγίου Τάφου. Διότι η Τεχεράνη υπερασπιζόμενη τον εαυτο της από τη στρατιωτική επιθετικότητα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα ανταποκριθεί και ήδη ανταποκρίνεται με αντίποινα χτυπήματα εναντίον του Ισραήλ.
Παρατηρούμε όλοι μαζί αυτό που θα μπορούσαμε με μεγάλη πιθανότητα να ονομάσουμε σαφή σημάδια της Αποκάλυψης. Ίσως δεν έχουν χαθεί ακόμα όλα αλλά όσο λυπηρό κι αν είναι και ό,τι κι αν λένε κάποιοι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έχει ωστόσο ήδη ξεκινήσει.
Μην τρέφετε ψευδαισθήσεις. Τα φρικτά γεγονότα που διαλύουν τον πλανήτη δεν είναι τόσο πολύ πράξεις τρελών και παραφροσύνης πολιτικών που έχουν παρασυρθεί από την ανηθικότητα. Είναι οι συνέπειες της σκληροκαρδίας των ανθρώπινων ψυχών. Είναι η έξαρση του κυνισμού και η πτώση της ηθικής. Είναι η αθεΐα και η απόλυτη απιστία. Είναι η υπερηφάνεια και η επιθυμία να καταρριφθούν τα θεμέλια. Είναι πράξεις που κατέστρεψαν ολοσχερώς τη Ρώμη και τη Βαβυλώνα, που κάποτε φαινόταν αμετάβλητες. Σήμερα η ιστορία επαναλαμβάνεται σε μία από τις χειρότερες εκδοχές της και η διχόνοια που διαβρώνει τον χριστιανικό κόσμο σαν διάβρωση, αυτό μόνο ευνοεί.
Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, σιγά-σιγά συγκεντρώνουμε και ενώνουμε όσους ακολουθούν ανεπιφύλακτα τον δρόμο του Χριστού, όσους, απορρίπτοντας τα γήινα στρέφουν το βλέμμα τους προς τα ουράνια. Δεν αντιτιθέμεθα στην επίσημη Ορθοδοξία. Γιατί αυτοί οι ίδιοι αποκαλύπτουν και εκθέτουν σε κοινή θέα τις πυώδεις πληγές τους απορρίπτοντας τον Θεό και τους ανθρώπους που αναζητούν το Φως της Αλήθειας;Γιατί να πολεμήσουμε αυτό που καταστρέφει τον ίδιο τον εαυτό ;Τον όφι που καταβροχθίζει την ίδια του την ουρά; Ο στόχος μας είναι άλλος. Πρέπει απλώς να δείξουμε στους λαούς έναν άλλο δρόμο. Τον δρόμο της αγάπης και της συγχώρεσης, τον δρόμο της δημιουργίας και της εξιλέωσης, τον δρόμο της ελεημοσύνης και της αποστέρησης, τον δρόμο της ειλικρινούς προσευχής και της πραγματικής ασκητικής ζωής.
Η Ιερά Σύναξη των Γνήσιων Ορθόδοξων Εκκλησιών δεν είναι ο Βατικανός που εξίσωσε την Εκκλησία με το κράτος.Δεν είναι η Κωνσταντινούπολη, διαποτισμένη από την αίρεση του καισαροπαπισμού, δεν είναι οι πατριάρχες των τοπικών εκκλησιών που στην υπερηφάνειά τους θεωρούν τους εαυτούς τους αλάθητους και συγκρίνουν μεταξύ τους τη μεγαλοπρέπεια των δικών τους θρόνων. Η Ιερά Σύναξη είναι μια πραγματική οικογένεια. Μια οικογένεια λαών και εκκλησιών, επισκόπων και λαϊκών, ιερέων και μοναχών που δέχτηκαν τον Χριστό με όλη τους την καρδιά και Τον ακολουθούν πιστά.
Το καθήκον μας είναι η διατήρηση των παραδόσεων, η ανατροφή της νέας γενιάς στο πνεύμα της αγάπης προς τον Θεό και τους ανθρώπους και δεν θα σταματήσουμε ποτέ στα επιτεύγματα μας. Θα προχωράμε πάντα μπροστά με πίστη στην καρδιά και με το όνομα του Κυρίου στα χείλη. Αυτό ακριβώς ονειρευόμασταν με τον αείμνηστο Μητροπολίτη Άγγελο και αυτό ακριβώς θα συνεχίσουν όσοι μας διαδέχονται. Εμείς θα συνεχίσουμε. Θα ανατρέφουμε τη νέα γενιά στο πνεύμα της αγάπης προς τον Θεό και τους ανθρώπους. Δεν θα σταματήσουμε ποτέ. Η οικογένειά μας θα μεγαλώνει, όπως οι κέδροι του Λιβάνου και ό,τι κάνουμε θα αντηχεί με καθαρό ήχο στις ψυχές όσων αναζητούν την αλήθεια. Το κουρδιστήρι της ανθρώπινης ψυχής δεν μπορεί να εξαπατηθεί διότι είναι εξ αρχής συντονισμένο με εκείνη τη μεγάλη αρμονία το όνομα της οποίας είναι Θεός.
Ας παραμείνουμε λοιπόν σταθεροί στην πίστη μας και ας φανούμε αξιοί της αρχαίας κληρονομιάς των αγίων προγόνων μας. Είθε ο Παντοκράτορας Κύριος να μας ευλογεί στα έργα μας και να μας δώσει τη δύναμη να διανύσουμε τον δρόμο που επιλέξαμε με τιμή, με ανοιχτό βλέμμα και με ψηλά υψωμένο το κεφάλι. Ας γίνει η μεγάλη θυσία του Σωτήρα οδηγό μας και η υπόσχεσή Του: «Εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες μέχρι το τέλος του κόσμου» (Ματθ. 28:20), ως υπενθύμιση της αδιάκοπης παρουσίας Του.Αιώνια παρηγοριά στις καρδιές μας.
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.
